Metrobüsteyim II Şiiri - Emin Keven

Metrobüsteyim II

Metrobüsteyim...

Kalabalıkların ortasında
Yalnızlığını omzunda taşıyan
Binlerce insan var.

Kulaklarda kulaklık,
Gözlerde ekranlar...
Bangır bangır çalan şarkılar,
Sessizliğini örtemiyor kimsenin.

Konuşmak istedi insan.
İçini dökmek,
Bir "Nasılsın?" sorusunda dinlenmek istedi.

Olmadı...

Konuştu makineyle.
Makine cevap verdi;
Ama hiçbir cevap
Bir dostun susuşu kadar sıcak değildi.

Eskiden iki bardak çayın buharı
Sohbeti demlerdi.
Şimdi en pahalı kahveler bile
İki kelimeyi çoğaltamıyor.

İnsan,
Muhabbetin belini kırmak,
Bir dostun omzuna yaslanmak,
Yüreğinin kilidini usulca açmak istedi.

Nedense olmadı...

Sanki metrobüs,
Yalnız insanları değil;
Muhabbeti de taşıyordu duraktan durağa.

Bir zamanlar
Fakir odalarında çayın sesiyle
Kahkahalar birbirine karışırdı.

Şimdi...

Gösterişli salonlar var,
Kocaman ekranlar var,
Ama konuşacak kimse yok.

Metrobüs aldı götürdü bizi...

Avrupa'dan Asya'ya değil yalnız;
Çocukluktan yalnızlığa,
Komşuluktan yabancılığa,
Muhabbetten bildirime,
Sevgiden eşyaya...

Bir durak eksildik her gün;
Biraz daha kendimizden indik.

Şoförün duymadığı,
Kimsenin de fark etmediği bir ses yükseliyor içimizden:

"Müsait bir yerde değil...
Eski günlerde inecek var."

Emin KEVEN-2013 Nisan