Dostum dediğim vurdu sırtımdan,
Zamanla nasıl da yüzsüzleşti.
Sen miydin benim Brutus’üm?
Kan kusturup içtiğim kızılcık şerbeti.
Kalbin kömürleşmiş, kapkara,
Sözlerin de gülüşün gibi yalandır.
Kaldırımdaki taşları bile,
Bir gün el alır, yel alır, sel alır.
Nasıl da çaldın umudumu?
Gördüklerimi görmezden mi geleyim?
Adın ha Ahmet, ha Mehmet olsun,
Ne seni görsün ölüm, ne de dirim.
Bakmayın yüzümün güldüğüne,
İçin için içim kan ağlar benim.
Çoktan kavuşmuştum kara toprağa,
Onay verseydi dinim ya da ecelim.
Beni gözyaşı çukuruna atan Memel…
Ağlayan bulutlar üzerinden eksik olmasın,
Seni içimde öldürdüm Memel…
Son dileğim, seni de cananın yaksın.
Şiirden geriye kalan satırlar:
•Bak kardeşim, insanı düşman değil… dost dediği adam yaralar.
•Brutus her çağda var; sadece adı değişir, ihaneti aynı kalır.
•Kaldırım taşı bile yer değiştirir; ama bazı insanların vicdanı bir milim oynamaz.
•Umudu çalan adam, hırsız değildir… Cellattır.
13 Ekim 2016 / Perşembe / Bartın
Halil KumcuKayıt Tarihi : 10.02.2025 17:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Gerçek sevgi, karşılıksız verebilme cesaretidir; çünkü en büyük bağ, iki kalbin birbirine dokunduğu yerdir."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!