Mektup Şiiri - Zehra Balsatar

Bu kez kalbiyle okuyordu satırları
Okumak zihin işiydi oysa
Farklı bir mürekkep farklı bir hokka
Okudukça düşünüyordu
Aşkı, kederi, kaderi, yaşamı,
Sonsuzluğu ve sonu...

Bir el uzandı sonsuz boşluktan
Yüreği taştan
Avcunda ışık
Tutkulu ve onurlu
Yaşamı ve ölümü sezmiş
Büyük bir umudu
Taşmış bir öfkesi
Yalandan hayalleri
Satır satır
Cümlelerden dökülüyor
Sıkışmış yüreği
Sakladığını sanıyor ama
Adeta bir muamma
Ölüme sığınan bir cesaret
Bezgin ve sakin
Bulmuş sırrını kaderin
Görmese de hisseden
Ruhunun damlasıydı
Birer birer dökülen...

Bir mektup gelmişti
Dünyanın dışında bir yerde
Buluşma teklif etmişti
Adressiz, isimsiz, tarihsiz,
Çıkar gütmemişti...
Yüreğinin derinliklerine inmişken
Bu mektup da nerden çıkmıştı?
Kendisi onu unuturken
O adresini bulmuştu.

Cennet bahçesi aralanırken
Cehennem çukuru da görünmüştü
Utanç ve öfke, sevgi ve nefret
Denk düşmüştü
Işıltılı bir soysuzluk
Kaç yada yaşat...
Ya da reset tuşuna bas
Yazgını yeniden başlat...