Mahşer Şiiri - Zehra Balsatar

Bazı kavuşmalar
Mahşere kalmalı...
Sahte bir mutluluk yerine
Sade bir yalnızlık belki de
Tek ihtiyacımız olan
Kurtulmak fazlalıklardan
Yanlış iliklenen düğmelerden
Hatalardan ibaret nilüferlerden
Gitmeli insan arkasına bile bakmadan
Kurtulmalı çorap gibi örülmüş anılardan
Hayallerden ve fotoğraflardan
Birer birer silinen yüzlerden...
Sahi kaç kez kırılabilir en fazla insan
Kaç yara alınca durmaz damarda kan
Ne zaman dikiş tutmaz en derin yaran
Hevesler vurulunca en sevdiğindi silah tutan

Yaşanan her gün bir dert olduğunda
Geceler dost aynalar düşman baktığında
Saçlarındaki beyazla, tartıdaki kendinle
İçindeki çocukla kavgan başladığında
Uykuların ecel soluduğunda
Hevesler yerini rüyalara bıraktığında
İnsan yeniden arıyor kendini
En son nerde bıraktın gülüşlerini
Gözlerindeki ışığı
Dilindeki söylenmemiş sözleri
Gezilmemis yerleri
Yürünmemiş yolları
Tutulmamış elleri
Biten umutları
Yok yere geçip giden günleri
Ve bazı hesaplaşmalar mahşere kalmalı...