Mehmet Osmanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

İsli gaz lambasının yağlı katran kokusu
ve titrek ışığında bir çocuğun uykusu

silindir sobaların kızaran yanakları
mevsimin ürpertici uğuldayan rüzgârı

Ah bir gece volkan gibi yanmıştı ya bahtım
tüm renkleri bağrında tutan kanlı siyahtım

bir zemheri mevsim idi bahçemdeki yazlar
sahilleri sarmışken o ürkek yakamozlar

bir sükûnet toplarım rengi kaçmış akşamdan
bir sancı gözlerimden geçer sendeleyerek
bir buğulu serinlik koklarım gökyüzünden
bir tılsımlı kumaştan elbisemi giyerek

bir türkü ırgalanır mecalsiz dudağımda

Bir an ki öyle durgun, öyle nefessiz zaman
bakışları enginde sanki asılı kaldı
hudutsuz ufka doğru genişleyen asuman
hızla çarpan kalbine, daraldıkça daraldı

ürpertiyle dinledi acziyetin sesini

keyfin yerine gelmez ne yesen ne içsen de
zinhar düzeltemezsin beş karışlık façayı
salımlı tablet gibi içine salmalısın
şöyle dilini burkan bir bardak demli çayı

gündelik keşmekeşle boğuşurken nefessiz

Ey sevgili, yar göğsümü, kalbimdeki yerine bak
Peşindeyim gölgen gibi üç beş adım gerine bak

Öyle hemen fark edilmez biraz dinle biraz bekle
İçimdeki volkanları görmek için derine bak

Bilinmez nasıl döngü, ne türlü bir demdir bu
Maziden istikbale, belki bir kademdir bu

Şu ihtiyar dünyanın alnına nakşedilen
Akışı yönlendiren, kaderdir, kalemdir bu

Bin dokuz yüz doksan üç on yedi şubatında
Eşref paşa dediler, uçaktaydı dediler
Yanında dört subayla tam da başkent sathında
Düştü kaza dediler, su-i kast! demediler

Neydi Eşref paşayı hedefe koydurtan sır

gün geceye sarılıp sessizce uyuyunca
depreşir sızıların gün kurusu suçlardan
yoldaşlık eder sana ıssızlığın boyunca
çıkıp gelen bir yangın şu kızıl yamaçlardan

bir dehşet kanatlanır içinde birdenbire

Mehmet OSMANOĞLU

Bu mevsimde gökyüzünden yağmur yağmalıydı bombaların yerine
kırılmış güneş ışığı değmeliydi tenine
zulmün tek mevsimi var, tek rengi, kahrolası tek yüzü
kapatınca herkes gözünü çağların bitmeyen matemine