Yârin de yanağındadır benim mezarım,
Elimde kalemim, kendim bilmez yazarım.
Arş-ı âlâyı da sardı, feryadım zarım;
Sevilmeden de sevmek, zor imiş meğer.
Yanan yüreğe de neyler imiş vel bâ’su,
İsmine diyorlar canan, meşrebi asu;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta