Meftun Yürekler Şiiri - Kasım Kobakçı

Eşsiz beyazlığa meftun yürekler,
Mevla özenmiş de, vermiş şanını,
Kabuk içindeki, gizli dilekler,
Asla ayırmasın, kimse cananı.
*
Dibe indikçe, sır bulur insanlar,
Okyanus uğruna, menzil alanlar,
Mülkleri döküp de, hep harcayanlar,
Bulmak için gezer, dört bir yanını.
*
Zümrüt ile yakut, yanında yalan,
Bakan her insanı, derinden saran,
Işıl ışıl parlar, aklı koparan,
Değişmem hiçbir mülk ile, anını.