Meftun Şiiri - İrem Nur Çil

Niye sevemez insan
Niye sulamaya vakti yokken
Çiçek eker başka bahçelere
Ümit verip yeşertir gülleri
Binlerce söz verip

Bir kez bile arkasına bakmaz insan
Sorgulamak düşer geriye kalan düşlerin içinde
Yine de bir çıkış kapısı bulamaz meftun
Od bahçesinde binlerce kez lal olmuş da
Bir kez bile hesapsoramamış meftun
Ne vakit bir gonca açsa içinde
Korkusundan bahara küser meftun
Ne gidebilir ne de kal diyebilir
Kendi sessizliğinde tükenir meftun

Oysa ne çok sözü vardır dilinde
Ne çok sitem saklıdır gönlünün kuytusunda
Bir çift göz uğruna
sustuğu ne varsa
Gece olunca dökülür sessizliğiyle