İçimdeki sesleri kağıda dökmeye başladığımda, aslında sadece şiir yazmıyordum; kendi içime giden o uzun ve sessiz patikayı adımlıyordum. Hayat, bana tek bir rota çizmedi; aksine beni hem bilimin net, görünmeyeni görünür kılan koridorlarında hem de renklerin, çizgilerin ve dizelerin sınırsız özgürlüğünde gezdirdi.
Bozkırın dinginliğinde, Konya’da kurduğum hayaller, Karadeniz’in serin rüzgarlarına karışırken heybemde hep aynı tutku vardı: Anlatmak. Bir hastane odasında insanın en savunmasız anlarına tanıklık ederken de bir tuvalin karşısına geçip fırçayı elime aldığımda da aradığım şey hep hakikatti. İnsan zihninin derinlikleri, kalbin görünmez yaraları ve kelimelerin iyileştirici gücü... Belki de bu yüzden, hayatı sadece yaşamak yetmedi; onu hissetmek, tasarlamak ve yazmak gerekti.
Kendi içime doğru yürüdüğüm bu yolda bazen yoruldum, bazen sustum ama kelimelerden hiç vazgeçmedim. Kedilerimin sessiz dostluğunda, gecenin bir yarısı aklıma düşen bir dizede veya fırçamın bıraktığı bir izde hep kendimi yeniden buldum. Şimdi tüm bu durakları, hüznüyle ve neşesiyle arkamda bıraktığım ya da yanıma aldığım her anı, en yalın haliyle şiirlere bırakma zamanı.
Burası benim pencerem; baktığımda gördüğüm manzarayı, görünmeyeni ve kalbimin içindekileri paylaştığım kendi alanım. Hoş geldiniz.
Eserleri
Kendi içine yürüyenler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!