İçimdeki sesleri kağıda dökmeye başladığımda, aslında sadece şiir yazmıyordum; kendi içime giden o uzun ve sessiz patikayı adımlıyordum. Hayat, bana tek bir rota çizmedi; aksine beni hem bilimin net, görünmeyeni görünür kılan koridorlarında hem de renklerin, çizgilerin ve dizelerin sınırsız özgürlüğünde gezdirdi.
Bozkırın dinginliğinde, Konya’da kurduğum hayaller, Karadeniz’in serin rüzgarlarına karışırken heybemde hep aynı tutku vardı: Anlatmak. Bir hastane odasında insanın en savunmasız anlarına tanıklık ederken de bir tuvalin karşısına g ...
Hiç bu kadar kırılgan hissetmemiştim;
Bir sözle dağılacak,
Bir susuşla unutulacak kadar.
Çaresizliğin tam ortasındaydım,
Sevgisizlik uçsuz bucaksız bir denizdi;
Kimseye anlatmadığım
Yüzlerce şeyle savaştım.
Denize attım dertlerimi, Denize bıraktım bütün hislerimi. Kumdan kaleler yapıyorum
Tekrar tekrar.
Her defasında Aynı dalga gelip yıkıyor.
Ben yine eğiliyorum, Yine avuç avuç kum topluyorum. Belki bu kez ayakta kalır diye,
Niye sevemez insan
Niye sulamaya vakti yokken
Çiçek eker başka bahçelere
Ümit verip yeşertir gülleri
Binlerce söz verip
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!