Medine - 3 Şiiri - Uğur Şemen

Hurmaların gölgesinde, susar bütün feryatlar,
Medine’nin havasıyla, diner gönül dertler.
Sahabe izi vardır, her sokak, her taşında,
Allah diyen dillere, huzur akar yaşında.

Gecesi ayrı nurdur o, gündüzü ayrı rahmet,
Mescidinde kılınan namaz, bin katına rahmet.
Ravza’nın eşiğinde durup, “Essalatu vesselam” de,
Habib’in mübarek adı, sinene nakşediver.

Hasretle yanan gönül, Medine’ye kanatlanır,
Vizesi aşktır oranın, gidenler hep şadlanır.
Pasaportun iman ise, geçer kapıdan içeri,
Ravza’nın nuru sarar, silinir bütün kederi.

Ey Medine, ey şehir, sensin hicretin yuvası,
Sensin İslam’ın beşiği, imanın bekçisi.
Seninle güzelleşti yer, seninle şereflendi devir,
Seni sevmeyen gönül, nasıl müminim der.

Ravza’ya selam salan, selam alır gerisin,
“Ve aleyküm selam” der, Resulullah meclisin.
Bu müjde yeter kuluna, başka dünya gerekmez,
Ravza’da bir an durmak, ömre bedel tükenmez.

Ya Rabbi nasip eyle, ümmetin tüm fertlerine,
Medine yolculuğunu, Ravza’nın ziyaretine.
Ana, baba, evlat ile, gidelim cümle canlar,
Ravza’da buluşalım, cennette el ele hep.

Kapanış duamız bu, kabul eyle Mevla’m,
Medine hasretinden yakma bizi ya Allah.
Ravza-i Mutahhara’nın gölgesinde ölelim,
Habib’in sancağı altında, mahşerde dirilelim.