Medine - 4 Şiiri - Uğur Şemen

Mekke mukaddes belde, yeryüzünün ilk evidir,
Kâbe’nin temeli atı, tevhidin başlangıcıdır.
Allah’a secde edilen, ilk mabet burasıdır,
Tavaf eden her kulun, günahı silinir silidir.

Harem sınır içinde, kan dökülmez, av vurulmaz,
Dalından yaprak kopmaz, ağacına balta vurulmaz.
Güven yurdudur Mekke, giren emin olurmuş,
Rabbin vaadi böyledir, korku orda durulmaz.

İbrahim’in duasıdır, “Bu şehri emin kıl” diye,
Zürriyetim namaz kılsın, rızık ver meyve diye.
Rab kabul etti duayı, Mekke bereketlendi,
Gönüller Kâbe’ye aktı, aşk ateşi tutuştu.

Kutsal toprak Mekke’de, doğdu iki cihan server,
Nur dağı Hira’da indi, “İkra” ile gelen emir.
Karanlık putlar kırıldı, tevhid bayrağı dikildi,
Mekke ile şereflendi, insanlık diriliverdi.

Zemzem’in suyu şifadır, içene derman olurmuş,
İsmail’in ayak izi, çölde cennet fışkırmış.
Safâ ile Merve koşar, ana şefkati saklı,
Hacer’in teslimiyeti, bize miras kaldı.

Kıblemizsin ey Kâbe, yönümüz hep sana döndü,
Dünyanın dört yanından, kalpler sana yöneldi.
Milyonlarca Müslüman, Arafat’ta toplanırmış,
Göz yaşı döken kulun, orada affolunurmuş.

Dua edelim hep birden, nasip etsin ziyaretin,
Mekke’nin kutsallığına, erelim feyz bereketin.
Son nefesimiz orada, Kâbe’ye yüz sürerek,
Mekke’de buluşalım, cennette hep sevinerek