Mechul Telef Şiiri - Yorumlar

Tüm gençliğini yılkı sürgünlüğüne veren
Devredilmiş yılların ören duvarları gibi sahipsizliğini kendine siperlenen
Musallat sancılarla azap iniltileri birbirine sökün etmiş karışmış
Safir sızısını buz gibi içine çeken yalnızlık hanesinde her mebla yekün
Depreşmiş kopmuş azmış bir kere yer yerinden
İbrişim şirazesinden, yol çığırından, insan insandan
Bir boyut daha giderek ötesi ilerisi belirsiz