Maziden Biri Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Maziden kalma
bir hüzünle uyandım bu sabah..
Yıllar sonra
bir kez daha açmadım perdeleri..
İstemiyorum artık..
Bundan sonra güneş görmesin odam..
Ömrüm tükenmiş
farkına bile varamadan..
Saçlarıma aklar düşmüş..
Ve bu sabah,
yüzümü yıkarken farkettim
alnımdaki çizgileri..
Kadermiydi beni yoran,
yoksa hayatmı
bilmiyorum ama:
tek bir şeyden adım gibi eminim..
Zamansız gidişin öyle dağıttı ki..
Bildiğim yollarda yürüyemez,
attığım adımları sayamaz oldum..

Dağıldım dedim ya..
Karanlık odalarda;
sigara dumanı içinde ziyan ettim,
ömrümün en güzel yıllarını..
Hiç birşeyi dert etmedim
gidişinden başka..
Ve hiç kimseyide
takmadım kafama senin gibi..
Herşeyi boş verdim,
hatta kendimi bile..
Ama bir senden geçmedim,
bir seni bitiremedim yüreğimde..
Sen benden gittin ya...
İşte o günden beri,
sağlıklı düşünemiyorum hiç birşeyi..
Gitmezsin diyordum içimden..
Gözlerine ne zaman baksam,
kendimi bulurdum göz bebeklerinde..
Yanılmışım..
Çünkü ben seni,
hep benimsin sanmıştım..

Sanmıştım;
çünkü sende sırtımdan vurdun,
sende yalan oldun herkez gibi..
Şimdi ağlıyorsam için için,
bu seni seviyor oluşumdan değil..
Yaptığın herşey aklımda..
Unutmadım hiç birşeyi..
Bir defa bile dönmedin ardına..
Bir kez olsun görmedin hâlimi..
Başımı duvarlara,
ellerimi bağrıma vura vura ağladım..
Yetmedi...
Ne göz yaşlarım dindirdi acılarımı,
nede acılarım susturdu gözlerimi..
Hayata değil, sana inat yıkılmadım..
Ah ettim...
Sabrettim...
Ölmedim!!!
Ölmedim!!!
Ölmedim!!!...

Şimdi kal yerinde öylece..
Gittiğin gün
nasıl sessizliğe büründüysen;
bunda sonrada herşeyi
öyle yaşa içinde..
Ecelim oldun..
Karanlığın ne olduğunu öğretmeden,
bütün ışıklarımı söndürdün..
Şimdi benim gözlerimde,
mazide kalan bir hiçsin sen..
Bundan sonra gelme..
Ne düşlerimde
görmek istiyorum seni,
nede baktığım hiçbir yerde...