Meçhuldeyim Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Şimdi bana seni sorsalar,
bilmem ki ne derim.
Meçhuldeyim.
Onca zaman geçmiş.
Onca gün, onca ay, onca yıl.
Çiçeklerin açtığı,
yaprakların döküldüğü
ve yağmurları gördüm.
Mevsimleri devirdim bir başıma.

Kalbime gömdüm seni.
Günlerce aşkı yaşadım kendimce.
Gecelerce ayrılığı kustum.
Oysa ki yalnızca bir gündü gittiğin.
Bittim.
Can çekiştim her saniye, her saat,
her gün ve her gece.
Öldüm.
Öldüm, öldüm, dirildim de
yetmedi yine de.
Ne yaparsam yapayım,
gücüm yetmedi seni bitirmeye.

Şimdi konu senden açılmışken,
masum bir hatıra düştü içime.
Aynı yerden severdik şarkıları.
Göz göze dinlerdik her akşam.
Sen "Ya sen ya hiç" derdin,
ben de "Güz Gülleri".
Yüzüne baktığım her an,
masum bir gülümseme
hediye ederdin gözlerime.
Öyle güzel gülerdin ki sen,
şiir olur yağardın üzerime.

Sessizce uyanırdım geceleri.
Önce saçlarını koklar,
alnından öperdim usulca.
Sonra kalkar şiirler yazardım
o çok kızdığın masamda.
Bir oda mesafemdeki
uzaklığa aldırmadan,
sanki yokmuşsun gibi
şiirler yazardım sana.
Elim, ayağım, gözlerim...
Her şeyim sen olurdun.
Seni yazar,
seni anlatırdım sen uyurken.

Ve bitti.
Bittik artık biz.
Şimdi nefes aldığım her gün
gülüşünü hayal edip,
resmini çiziyorum gözlerimle.
Onca zaman geçti.
Yılları devirdim bir başıma.
Meçhuldeyim.
Şimdi bana seni sorsalar,
bilmem ki ne derim.