Pencerem açık.
Dört kat yukarıdan çakıl taşlarına bakıyorum.
içimde bir sessizlik,güneş ensemi yakıyor.
Birden son sözün geliyor aklıma.
Yine düşüyor birkaç damla gözyaşım.
Çakıl taşlarına.
Gözlerim kançanağı oluyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta