Mavi Vuslat Şiiri - Gece Gözlü

Mavi Vuslat

​Bir bulut geçer gözlerinin hizasından,
Sessizce taşır kalbimin yükünü.
Rüzgâr fısıldar, çekinir avazından,
Geceye saklar en derin söküğünü.

​Bir umut doğar ardından, sönmek bilmeyen,
Karanlığı inciten bir kıvılcım gibi.
Aşkın o katıksız, o teslim olmayan
En kuytu, en kırılgan sahil gibi.

​Görüyorsun ya, bir gökyüzüm var bugün,
Sadece sana açılan, seninle genişleyen.
Şehrin tüm maviliğinden soyunmuş,
Sırf senin rengini giyinip derinleşen.
​Aramıza dökülen bu koca şehir,
Kaybolur senin bir tek bakışında.

Gök mavisini yitirse ne çıkar;
Benim mavim, senin yüreğinin akışında.
​Sessizce çekildi sokaklardan gürültü,
İçimdeki fırtına bir tek sana dinmekte.
Şehrin üstünü örten o karanlık örtü,
Gözlerinin kıyısında usulca erimekte.

​Bir bulut çizdim göğe, adınla yüklü,
Düşse yüreğine yağmur olur yağardı.
Bir umut büyüttüm ah, bin ahla örülü,
Bir dokunsan gecemi güne boğardı.
​İşte böyle yarım, böyle başıboş değilim;
Senden baki bir gökyüzüm var bugün.

Şehrin tüm maviliğinden çaldığım ne varsa,
Hepsi senin varlığına feda edildi bugün.
​Ne mavide gözüm var artık, ne de şehirde,
Aşkın en koyu, en dürüst tonundayım.
Bütün yollar kesilse de en derin yerinde,
Ben senin gittiğin o meçhul yoldayım.

​Kapanır perde, susar şehrin yankısı,
Artık ne rüzgâr sorar ne de dökülen yaprak.
Bir hüznün içindeki o son aşık yarası,
Bir tek senin adınla tamamlanacak.
​Ne o geçen bulut kaldı ne de ürkek umut,
Şehrin tüm maviliği aktı gitti avuçlarımdan.

ister bu aşka sus, ister beni unut;
Gökyüzüm de sensin artık, son sığınağım da...
​Bitti bütün mısralar, söz boyun eğdi,
Mavi, senin gözlerinde nihayete erdi.