Sana hangi yoldan açılmalı bu iç çekişin rüzgârı?
Köksüz bir kışın ortasında unutuldu yönüm,
Sanki başka bir iklimde açmış gibi ömrümün gülü.
Varlığım seninle uyandı, değişti bütün dengem.
Bir duruşun vardı; insanın bütün duvarlarını yıkan,
Bir de adın… rüzgârın kuytusunda fısıldanan.
Ben o gün, bir tenin başka bir tene nasıl sığınak olacağını bildim.
••
Sözlerinde ne saklıydı, hâlâ çözemiyorum;
Uzak dağların ardında kalan kadim bir ezgi,
Biraz da tanyerinin ağarmasını bekleyen o sükûnet.
İnsan bir başkasının sesinde bu kadar uzun dinlenebilir mi?
Ben dinlendim; zamana çentiği unutacak kadar uzun kaldım.
Bazen en derin sızı, kelimelere sığmadığı an taşar göğe,
Hiçbiri içimdeki o kördüğümü bütünüyle çözmeye yetmez.
••
Sevda, göğüs kafesinde saklı duran ağır bir emanet;
Zamanı sorulmaz, ne vakit kor olacağı da bilinmez...
Bir bakarsın, en keskin sancıyı bile onunla göğüslüyorsun,
Sonra anlarsın, koca bir ömrün ıssızlığında bir tek insan
Sana nasıl böyle şifalı bir yurt olmuş.
Fakat aşk dediğin, yalnızca bir avuntu değilmiş;
Ruhun en kuytu köşesinden, en derin çatlağından sızarmış.
••
Sevgiyi ayakta tutan şey boş rüzgârlar değil,
Ruhun sınırını incitmeden yan yana durabilmekmiş.
Zira insan, en çok bağlandığına karşı daha özenli olmalı;
Sevdiğini bilmek, can yakma hakkı vermez kimseye.
Ben senden büyük mülkler istemedim, sevgilim,
Bu yorgun yolda hancı değil, omuz omuza yoldaş olmayı diledim.
••
Alnımıza düşen gölgeleri birbirimizden sakınmadan,
Kaderin sillesini birbirimize yük etmeden yürüyebilmek…
Bir eşikten adım atmak kolay belki, Asıl marifet, yollar uzudukça aynı duada kalabilmek.
Ve anlıyorum ki bazı ruhlar hayatımıza uğrayıp geçmez,
Kendi köklerini bizim damarlarımıza ekleyip çoğalır.
Şimdi her şafak vaktinde birbirimizi yeniden sevelim...
••
Bir gün dönüp arkaya baktığımda göreceğim, bilmiyorum;
Fakat senden öğrendiğim bu büyük yangını inkâr edemem.
İnsanın bir başkasında kendi bütünlüğünü nasıl bulduğunu,
Bir nefesin bütün mesafeleri nasıl yok ettiğini öğrendim.
Ve şimdi, kelimelerin bittiği o ıssız sınırda duruyorum;
Ben seni, zamansız ve mekânsız bir teslimiyetle seviyorum.
Zira benim içimde sen, ömrün kilitli kapılarını açan,
Adı konulmamış, hudutsuz bir âlemsin.
Benim Mâverâ-yı Aşk dediğim yer, tam da orası…
Cemre yaman
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta