Mastika risalesi Şiiri - Can Manifesto

Lentiskonun teninden sızan
bir eksüda taşıyorum damağımda.
Ne rüzgâr bilir bunu
ne de aceleciler.

Çenem,
kadim bir peristalsis provası;
her devinimde
biraz daha gecikiyor zaman.

Ben buna çiğnemek demiyorum.
Bir teemmül biçimi bu;
çünkü susarak konuşuyor reçineler.

Dilimin kıyısında
şeffaf bir palimpsest,
her iz
önceki tadın üzerine yazılırken
Sanki dünya
bir epifenomen kadar hafifliyor.
Kaldırımlar yürümüyor artık,
ben
çenemle mevsim değiştiriyorum.