Arsız acele Şiiri - Can Manifesto

Geceyle aram yok, geçen tersledi
Çok şaşırdım…

“Sızlanma, boşuna bağırma
zaman geriye akmaz
taştan çiçek olmaz
gönlü başkasında olana ağlanmaz” dedi
Küstük sonra…

Karanlık konuşurmuş bazen
kışın öğrendim
Sonra—
Küllükler doldurdum
her iz senden kalma
Sen nerden bilesin…

Ne garip bir kıştı
Sıcacıktı sanki
İnsanı kandıran cinsten, sevmiştim

Yoksa
yanımdaydın diye mi…

Sen kışı severdin
soğuğu
üşümeyi
Bir beni sevmezdin
herhalde…

Hadi kar yağsın yine
beraber üşüyelim
Bilirim soğuk geçer
ama sensizlik geçmez
Buralar güneş istemez
ömrüme yaz gelmez
Sevdim…
ama vakit tezdi, bilirim

İzin vermedin
ne konuşayım ne susayım
Ve ya
gözlerinde kaybolayım…
İstemedin!

Anlatamadım yaramı
ama yazdım içimden akanları:
özlemini
sitemini
gelişini
gidişini
başkasını sevişini...

Kırgınım hâlâ
sevdaya değil
şansıma değil
bahtıma değil
arsız aceleme!
Sevdim
ama vakit tezdi, bilirim

Her şeyim oldun
soğuk bir yangın da oldun
durgun bir fırtına da
Kül olup üzerime de yağdın
Vurdun, öldürdün…
mesele değil

Ben seni
Yaradan’dan
karanlıkta diledim
ışıkta aradım…
ama bulamadım
Buda benim ayıbım

Bu çaresiz başım
Ayrılınca bedenimden
Yine sana geleceğim
Yine seni seveceğim