Maskeli Baronlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Seni ne sandı kara maskeli baronların,
Açıkta kaldı artık, gizli işlerin, sırların,
Kimse yemez bu tezgâhı, bitti o masalların,
Geçmiş dosya eline, dökülüyor kirlerin..
*
Göz boyama boşuna, artık sökmüyor oyun,
Dolandın bak çarşafa, bükülmez sandın boyun,
Herkes ezberledi ya, neymiş senin bu soyun,
Öter bülbül yakında, açıkta kaldı huyun..
*
Dolaplar çevrilirken, sanma kimse görmedi,
Bu düzen böyle gitmez, hesap soran dönmedi,
Yaktığın bu ateşler, bir gün seni dövmedi,
İhbarcının mektupları, boşuna gelmedi..
*
Dillere düştü adın, köşede konuşulur,
Böyle kirli oyunla, nerede buluşulur,
Kalmadı saklanacak yer, delikte boğuşulur,
Meydanda bütün foyan, tek tek dağıtıldın..
*
Defterler dürüldü bak, bitti o havaların,
Kapandı birer birer, uydurma yuvaların,
Hani nerde o gizli, güvendiğin dağların,
Devrildi sarayların, döküldü yalanların..
*
Biletler hazır dursun, çalınır kapın birazdan,
Kurtulamazsın artık, ne kıştan ne de yazdan,
İhbarlar gitti çoktan, yukardan hem aşağıdan,
Hesap vereceksin sen, bu büyük karakolda..
*
Sakın deme ben bilmem, kayıtlarda hepsi var,
Elindeki malların üstünde, kimler yatar,
Korku sardı paçayı, ellerin titrer ne var,
Adalet kapısı bu, seni hemen yargılar..
*
Geçti o sefalar da, bitti tüm rüzgarların,
Dökülecek ortaya, gizli olan karların,
Bozuldu bütün o çark, susmuyor artık yarın,
İhbar zinciri kuruldu, bitti hep efkarın..