Mart Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Gümüş rengi bir gökle aralar kapısını,
Kışın son nefesidir, bırakmaz yakasını.
Bir yanda beyaz örtü, bir yanda yeşil filiz,
Mart ayı kaldırır tabiatın soğuk yasını.

Dağların doruğunda hırçın rüzgarlar eser,
Güneş bir an görünür, sonra umudu keser.
Bulutlar köşe kapmaca oynarken gökte,
Mart ayazı nefesleri bir fırtına gibi keser.

Cemreler düşerken havaya toprağa, suya,
Can gelir yavaş yavaş uyuyan her duyguya.
Havadaki o sıcaklık müjdeler uyanışı,
Mart son veriyor bu derin gasvetli uykuya.

Gündüz fırtına kopar, gece ayazı saklar,
Eriyen karlar ile coşar susuz kaynaklar.
Bir gün hırka giydirir, bir gün ceket attırır,
Değişken çehresiyle şaşırtır tüm Martlar.

Dereler hırçın akar, sığmaz olur bendine,
Doğa bürünür yeniden ihtişamlı rengine.
Toprak kokusu sarar yağmurun ardından,
Mart hayatı aşılar bitkisine böceğine.

Nevruz’un ateşiyle harlanır tüm gönüller,
Yavaş yavaş tomurcuk açmaya başlar güller.
Martın son günlerinde kış çekilir evine,
Kalan son şarkısını fısıldarken o yeller.

Takvimin en narin, en deli dolu çağıdır,
Mevsimlerin düğümü, geçişlerin bağıdır.
Bir adımı zemheri, bir adımı ilkbahar,
Mart bereket kapısıdır, umut dağıtır.

Güle güle kış tortusu, merhaba taze bahar,
Mart ayı bittiğinde dünya yeniden doğar.
Cemrelerin izinde çiçeklenir bu ömür,
Tabiatı baştan başa yeşile boyar.
2026