Aşk böyle bir şey işte,
Bir şarkı çalıyor, sözleri ben yazmışım sanki,
Kalbim telaşla atıyor, adın her mısrada.
Bir an gülümsüyorsun uzaktan,
Sözcükler dökülüyor elimden,
Tutamıyorum artık!
Sevgilim,
İnsan bazı insanlara kavuşamaz da yine de onlardan vazgeçemez.
Seninle aramdaki mesafe biraz buna benziyor.
Ne tamamen yokluğunsun hayatımın, ne de varlığın.
Bir kıyısında beklediğim uzun bir mevsimsin sanki.
Bugün Pazar,
Sokaklar sessiz, rüzgâr hafif.
Gün yavaş geçiyor.
Çünkü ben seni çok özledim.
Usulca içime dönüyorum,
Bir kış akşamı döndü yağmurun omzunda, Hangi sokağa saklandın, hangi yıldızda gözlerin? Bir gölge gibi, usul usul süzülür zaman, Ve ben, seni göğsümde bir sır gibi taşıyorum.
Sesinin ince bir çizgide titrediği yerdeyim, Bir rüzgar sürüklüyor adımlarımı, Ve her taş, her iz, Adını fısıldayan birer dua gibi oluyor.
Sen ki sözcüklerin bittiği yerdesin, Gökyüzüne dokunan şiirlerin sessizliği, Bir nehir akıyor içimde, Suyunda senin adını taşır.
Birbirini arayan ruhlar...
Hakikatten ayrı "göğe bakmak" düşüncesi,
Ağır basıyor son zamanlarda...
Bunun mümkünlüğü,
İmkânsızlıktan ziyade gibi...
Yarım kaldık.
Bir akşamüstüydü seni düşündüğüm,
Rüzgâr saçlarını anlatıyordu bana.
Gökyüzü griydi ama sen maviydin.
Bir şehrin ortasında, bir
yalnızlık kadar güzeldin.
Gözlerin gibi sessizdi ay,
Bir ayrılık daha eklendi hayatımıza vedasız.
Bir kez daha gittin sessiz sedasız.
Tercihinin bedelini ödüyor bir kelimeyle dağıtıp,
Bir tebessümle toparladığın kalbim,
Tren yolları, bana uzak diyarlarda, kalbi kırık insanların gönlüne dokunmayı hatırlatır. Çocukken kırık bir trenim ve raylarım vardı. Onunla aynı ray üzerinde gitmeme rağmen hayaller kurar, hep istasyonda inip insanlarla konuşur, teselli ederdim ve en sevdiğim meyveyi ikram ederdim...
Sahi;
Senin de bir tren istasyonunda,
kalbini iyileştirebileceğin biri var mı?
Gözlerin ufkumda bir nur,
Ve ben karanlıkta bir mahzûn.
Seninle olmanın kederi ile doluyum.
Her tebessümün içinde bir hüzün
Ve adın, dudaklarımda sessiz bir nida.
Ayrılamıyorum senden, her şeye rağmen yaşıyorum seninle. İçten içe yine sana anlatıyorum herşeyi bana söylediklerini duyuyor gibi oluyorum. Uzun uzun oturup konuşuyorum seninle, sonra kızıyorum, üzülüyorum. Yanımda olamayışına kızıyorum. Ama alışıyorum, kırgınlıklarımın, konuşamayışlarımızın acısını çekiyorum.
Sonra bakışların geliyor aklıma, samimiyetin geliyor. Biraz ağlıyorum. İçimde kaldın diye mutlu oluyorum en azından. Bir dönemin hayatıma uğrayışıyla yetiniyorum. Sana el uzanıyorum. Bazen elimi hiç çekemiyorum.
Lütfen gitme Mâra...


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!