Sevgilim,
Sana bu hitabı, hiçbir vakit muhatabı olmayacağını bilerek yazıyorum. Bazı kelimeler vardır; söylenmediği hâlde insanın içini yakar. Ulaşamayacağını bile bile bir kalpte bekler.
Belki de acının en derin yeri tam burasıdır; bir sevdanın kendi içine kapanıp sessizce yaşlanması.
“Seni seviyorum” demek kolaydır. Zor olan, bu cümleyi yalnızca içinde taşımaktır. Bakışlarında kendime bir yer arayıp her defasında orada kendime ait bir boşluk bulamamaktır.
Sevgilim,
Şu an sensiz bir şekilde elimde uçuk mavi bir kalemle seni düşlemekteyim. Kalemin ucu kâğıda her dokunduğunda içimdeki yanık büyüyor.
Öyle ki! Öyle ki! Kelimelerin gölgesine sığınmakla, seni çağırmak fikrinin nafile telaşına kapılmak arasında gidip geliyorum.
Hasret dediğin, yalnızca yürekte beliren bir sızı değildir; bazen bir pencerenin önünde olup giden bakış, bazen sokaktan gelen bir ayak sesinin hatıraları yoklaması, bazen de akşamüstü göğün aldığı o solgun renktir. Ne vakit o solgunluğa baksam, içimde senin eksilen o sesin büyür. Ve sanırım insan gerçekten sevdiğini böyle zamanlarda bilir; kendine bile itiraf edemediğin bir boşluğun tam ortasında kaldığında...
Şehrime bir daha gel Mâra,
Bugün gelmezsen yarın gel!
Mevsimlere aldırmadan,
Ilık bir aralığı bahane etmeden
Umutlarım sende tükenmeden,
Mârâ,
Şimdilerde adın bir mutluluk durağı,
An bu ahenk adından mı hediye sana?
Ömrüm seninle geçiyor Mârâ.
Şiirler sana yazılıyor gecenin karanlığında,
Bu hayattaki en kötü duygu yalnız kalmak değil, hiç unutamayacağın biri tarafından unutulmaktır sevgilim.
Hele ki sen, belki de hiç hatırlanmamışsındır onun tarafından. Ne zaman aklına geldiğini bilmediğin, sesini özlediğini söyleyemediğin, gözlerine bakarken içinden geçenleri bir ömür saklamak zorunda kaldığın birini sevmek ne güçmüş.
Ben seni biraz uzaktan sevdim. Hayatına karışmadan, günlerinin nasıl geçtiğini bilmeden, bazen yalnızca adını duymakla yetinerek… Senin için sıradan olan bir an, benim günlerce düşündüğüm bir hatıraya dönüştü. Belki sen hiç fark etmedin; ben en güzel ihtimallerimi senin hiç bilmediğin bir geleceğe sakladım.
İnsan, kendisine ait olmayan birini nasıl bu kadar benimser, bilmiyorum. Seninle yaşanmamış anılarım var benim. Hiç yürümemiş olduğumuz sokaklar, hiç edilmemiş sohbetler, hiç tutulmamış ellerin… En çok da bunların özlemini çekiyorum. Çünkü bazen insan, sahip olmadığı şeyleri de kaybetmiş gibi özleyebiliyor.
Sana kızamıyorum. Beni sevmedin diye değil; belki sevmeyi hiç düşünmedin bile. Benim içimde koca bir hikâyeye dönüşen şey, senin dünyanda tek bir cümle dahi olmayabilir.
Sevgilim,
Ben ömrü hayatımın bu kısacık vaktinde sadece seni sevdim.
Bunu söylerken yılların içinden konuşuyorum. Eskimiş mevsimlerin, kapanmış defterlerin, unutulmuş sokakların içinden...
Çünkü zaman geçti sevgilim.
Ama sen geçmedin.
İnsan bazı şeyleri geride bırakabiliyor.
Bir insanı çok sevmek, hem seni var etmek hem de yok etmek gücü verir ona, sevgilim.
Çünkü insan, kalbinin kapılarını birine bu kadar açınca, artık eski insan olarak kalamaz.
Ben sende çoğaldım.
Sonra sende kayboldum.
Bir zamanlar yalnızca bana ait olan ne varsa, yavaş yavaş sana doğru aktı. Bir bakışına, bir gülüşüne, adının zihnimde bıraktığı yankıya...
Farkında değildin belki.
Şiir dinleyenlerin bu hayatta,
"Mutlu" olabileceğine inanmıyorum.
İnce düşünür, hislenir, hassas yüreği yorulmaz fakat buralarda...
Ama Üstadım;
Ölüm var, yoksulluk var, acı var, kavga var!
Dışarısı soğuk, üşür sıcacık yürekleri.
Sevgilim,
Şu an sensiz bir şekilde,
Elimde uçuk mavi bir kalemle,
Seni düşlemekteyim...
O kadar hasretim ki sana,
Özlediğimi düşündükçe,
Ne zaman seni düşünsem...
"İle" başlayan bir şiir bitmez.
Şiir sonsuzdur ama o,
Sizin gönlünüzde devam eder.
Sevmek işte bu!


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!