Mapushanem Şiiri - Halil Kumcu

Gözler yorgun düşmüş,
Dalıp dalıp gider uzaklara...
Kim bilir hangi mazide,
Hangi şarkıdaki mısralara.

Gecenin bir yarısında,
Ah, o aklıma gelişlerin…
Bağıra çağıra gönlümde takılı kalır,
İçimde biriktirdiklerin, dönmeyişlerin.

Herkesin bir hikâyesi var;
Bir sığıntı gibi şimdi kalbim.
Gitmek istediğim yollarda,
Bir insana kıyım olsun istedim.

Yalnızlık boğarken beni, hangi hayaldesin sen?
Her kayboluşunda nefes dahi alamam.
Bu benim mahpushanem;
Kapısız dört duvar… çıkışsız odam.

Gecenin koynunda sessiz çığlıklarım,
Duvarlara çarpar, yankılanır sonsuzluğa.
Bir umutla beklerim sabahı,
Her gün, geceye yenik düşen ruhumla.

Özgürlük neydi? Ne kaldı elimde?
Bir hayal miydi sadece, uzak ufukta?
Mahpushanem kalbimde… zincirlerim görünmez;
Çıkamadığım bir labirenttir, içinde kaybolmuşum usta.

📍Şair Notu: Bu şiiri okurken belki siz de kendi “mahpushanenizi” hatırlayacaksınız.
Herkesin vardır çünkü; kimisi dört duvar arasında, kimisi kalbinin içinde… Benimkisi görünmez zincirlerden örülü. Kaçsam da kurtulamam, susmam da yetmez. Şunu bilin isterim: Bu dizeler sadece benim acım değil, sizin de yaralarınıza dokunacak bir yanı var. Çünkü insan dediğimiz, çoğu zaman görünmeyen parmaklıkların ardında yaşar. Ve belki de şiir, o parmaklıkların arasından dışarı sarkmış bir nefesimizdir. Ben bu şiiri yazdım, siz okudunuz. Şimdi aynı hüznün orta yerinde buluştuk. Belki bu yüzden, biz birbirimizi hiç görmesek de aynı kaderi paylaşan iki mahkûmuz.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•En ağır mahpushane, insanın kendi kalbidir.
•Kalbindeki zincirleri kırmadan, hiçbir kapı sana açılmaz.
•Mahpushane demirden değil, hatıralardan örülür.
•Ruhuna zincir vurulmuşsa, gökyüzüne baksan da özgür değilsin.

17 Temmuz 2022 / Pazar / Bartın