Manifesto Şiiri - Ersin Eray Özgel

Kapitalin gölgesinde onurunu sakla kardeşim,
Medet bekleme onurunu hiçe sayanlardan.
İnançların her daim tanrın olsun,
Ezdirme, leke gelmesin tanrına.
Her daim kapın açık olsun namerde bile,
Sızılarını dindir; bir gün yok olsan bile anılsın adın.
Ama bir gün bile korkma kardeşim,
Doğu’nun öğretileri saklar seni göğsünde.
Bu öğretiler ki satmadı, hayat verdi kardeşlerine,
Zagros’un eteklerinde...
Kopernik devriminden önce bir bakıma eskinin düşmanıyız,
Beşinci Enternasyonal’den bu yana kardeşiz seninle.

Tek başınasın kardeşim, sızıyı gidersen de.
Kapitalin gölgesinde yoldaş dediklerin,
Uğruna canını verdiklerin;
Yarı yolda bırakacaklar seni.
Her gece yüreklerinde seni ansalar dahi,
Kapitalin yolundan gidecekler.
Çünkü yürekli olmak para etmiyor bu devirde,
Maddeye bakan mânâyı ıskalıyor.
Otlu peynirin yerini havyarlı ekmek alıyor,
Çünkü sofraya değil, kaloriye bakıyorlar.
Ne verdin ki ne alasın demiyorlar,
Kaderine mahkûm ediyorlar seni.

Fidel gibiydim ben de ölmeden önce,
Değmesin diye öldüm dosta tek bir fiske.
Doğu’nun soğuk akşamlarının öğrettiği erkeklik tiratları; Dedem olsa böyle yapardı diye.
Mertlik varsa yüreğinde, böyle ölmelisin işte.

Ve kardeşim, kahpelik felekte değil insanlarda,
Devr-i dünyanın harcında kahpelik var ise.
İsyan et sen de! Çık dağlara umut ol, seni öldürene bile,
Yaşamak bir oyun değil hayat sahnesinde.
Satranç tahtasında düşeş attıysan e5’i bekleme,
Sürrealizmin kıyısında, ütopik sahnelerde...
Elbet bir gün gelir seven sevdiğine,
Yani Bekleme..