Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Gözümüzde biriktirdik acıyı
Gülmenin fakir fukarası olduk
Yürekte öcü öfkeyi sancıyı
Sevmenin fakir fukarası olduk

Canımız çıktı kinimiz çıkmadı

Bilirsin
şiirden pek anlamam ben...
Bazen deniz kabul etmez
kıyıya vurur keşkem
Bazen satıra düşer
tavan yapan öfkem

YAPACAK BİR ŞEY VARDIR

Yapacak bir şey vardır elbette
Yolda yolakta
Sokakta
İçerde dışarda,

Sevdandan vurmuşlar yoktur çaresi
Gayrı bakılacak yüzü kalmamış
Bu sendeki hovardalık yarası
Tarlada tapanda izi kalmamış

Utan Karadeniz Akdeniz utan

Gel ey dostum güzele dön
Giden senin soyun değil
Nere gider böyle bu yön
Yaşam öyle oyun değil

Yalandır cahilin yolu

YÜREĞİME BATIRIP DA DİVİTİMİ ŞİRİNİ YAZDIM BEN


o kadar zor ki senle yaşamak
yan yana riyayla kör yalanla
aynı dünyada hani

YETER Kİ SEV GÜNAH BENİM YÜK BENİM

Özü yüzü bir olmalı insanın
Riyakâr sözüne karnım tok benim
Gülü sümbülü açmalı nisanın
Kin ile kan ile işim yok benim

ELLERİ KOYNUNDA YORGUN BİR ŞEHİR

Yokluk yoksullukla vururlar bizi
Muhanet mihnette kasvet mi oldun
Ninni söyleyerek sorurlar bizi
Zalimin zulmüne kısmet mi oldun

Yüreğimin kar çiçeği
Cemremin düşüşü yarim
Bahçemdeki narçiçeği
Baharın gelişi yârim

Kuş olup kondum dalına

Söyle nedir seni yakıp kavuran
Aynı güzele sevdalanmadık mı?
Gazel edip dağa taşa savuran
Onun için yanıp yakılmadık mı?

Onu gelin ettik de güzel olduk