Lotus çiçeği Şiiri - Ali Saye

Kendimi bir lotus çiçeği gibi hissediyorum…
Belki karanlığın en dibindeyim,
Belki çamurun içinde kaybolmuş gibiyim.
Belki ruhumun hiç hak etmediği
yerlerde,
hiç hak etmediği acıların içinde büyüyorum.

Ama biliyorum…

Hiçbir karanlık sonsuz değil,
hiçbir çamur bir çiçeğin kaderi değil.

Bir gün
köklerim karanlığı yaracak,
başımı gökyüzüne kaldıracağım.
Üzerimde geçmişin izleri olacak belki,
ama içimde yepyeni bir bahar başlayacak.

Çünkü ben,
yaşadıklarım kadar değil,
onlara rağmen içimde koruduğum iyilik kadarım.

Her ne yaşarsam yaşayayım,
içimdeki çocuğu hiç terk etmedim.

Onu öfkeyle değil,
iyilikle büyüttüm.
Merhametle suladım,
umutla besledim.
Kırıldığında sarıldım ona,
düştüğünde elimden tuttum.

Ve öğrendim ki;

İnsan bazen en karanlık yerde
kendini yeniden bulur.

Bazen hayat seni çamura atar,
ama sen orada kök salmayı öğrenirsin.

Ve bir gün…

Kimsenin görmediği o karanlıktan
sessizce yükselirsin.

Temiz,
güçlü,
ve eskisinden çok daha güzel…

Çünkü bazı çiçekler
bahçelerde değil,
yaraların içinden açar.

Ben hâlâ inanıyorum:

İyilik kaybetmez.
Merhamet eksilmez.
Ve kalbini karanlığa teslim etmeyen insan,
bir gün mutlaka ışığa ulaşır.

Ben de ulaşacağım.

Çünkü ben,
çamurun içinden doğmayı öğrenen
bir lotus çiçeğiyim.