Lokman Kaya Şiirleri - Şair Lokman Kaya

Kokunda gördüm cenneti mekânı
Masumluğunda terk ettim günahlarımı
Nabzının atışında kaybettim korkularımı
Ben senin varlığında var oldum kızım

Sabır duvarımı sende ördüm

Ayrılık sen ne kadar güzel bir şeysin
Ölmesin diye duacısı olduğum
Ve senin için ölürüm diyenlerin
Başkalarının kollarında beni öldürdüğünü
hep ayrılığın ertesinde gördüm.

Bunu bana yapanlar
Sen canımsın diyenler
Kapandı tüm kapılar
Kırıp döküp gidenler

Sarardıysa güllerim

Sevmenin ötesinde sevdiğim.
Beni sevişini sevdiğim.
Bana gülüşünü, bana kızgın bakışını sevdiğim.
Beni öpüşünü, bana dokunuşunu sevdiğim.
Saçlarını sallaya sallaya, eteğini uçura uçura
Çocuklar gibi sevine sevine gelişini sevdiğim.

İnsan ihtiyaç duyduğu şeyin fakiridir.
İhtiyaç duymadığı şeyin zenginidir...

Lokman Kaya

Sen beni sevmedin, peki sen?
Sen de sevmedin eyvallah
Ya sen? Ulan sen demi sevmedin. Sende mi?
Sevmediniz, niye sevdim dediniz.
Sevmediniz, niye kendinizi deli gibi sevdirdiniz.
Sevmediniz, niye gitmediniz.

Anladım ki senden başka kimsem yokmuş
Gittiğim her yol yokuşmuş
Sevdim diye şu kalbimi
Ziyan eden ne çokmuş

Kördüğümüm son gördüğüm

Yediveren gül belledi gençliğimi
Öldürdükçe dirilirim sanıyordu
Ben lâl olmuş ağlıyordum
O insafsız gözyaşımın tuzuna ekmek banıyordu.

Yarin insafından almadım payım

Ayrılsak kanar mıyız
Hasretle yanar mıyız
Başka ellerde
Birbirimizi arar mıyız

Sarılsak ağlar mıyız

Gittim evet gittim.
Ağlaya ağlaya karalar bağlayacağımı
anlaya anlaya gittim.
Dönmeyeceğimi bile bile
yüreğimin ateşini üfleye üfleye gittim
Ellerinin ellerin olacağını