Limanım Şiiri - Zuhal Zaur Kazimova

Ben çorak bir çöl gibiydim taki seni yüreğimde büyütene kadar...

Sen bana çölde hasret kalınan bir damla su gibiydin, yaralarıma ilaç oldun..

Ben savaşmayı bıraktığım zaman çıktın karşıma. Elimi tutmak istediğin zaman ben insanlara olan güvenimi çoktan kaybetmiştim.

Sana güvenmek o kadar zor ve imkansız geliyordu ki bana... O eli tutmak istesem bile tutamıyordum.

Canımı yakıyor muydu? Hemde nasıl...

Ama ben kaybetmeye o kadar alışmıştım ki mucizelere inanmayı bırakmıştım. O yüzden elini tutmak yerine kaçtım.

Ama sen, tutamadığım o eli yıllar geçse bile bırakmadın...

Şimdi geriye baktığımda düşünüyorum bazen, sana geç mi kaldım yoksa böylesi mi hayırlıydı diye.

O gün elini tutsaydım bugün sahip olduğumuz bu huzurlu sıcak yuva olur muydu?

Evin neşesi, yuvamızın şans meleği hayatımızda olur muydu?

Bilmiyorum...

Belki de bazı insanlar hayatımıza geç girmez, sadece doğru zamanı bekler.

Belkide ben sana geç kalmadım... sadece sana giden yolu biraz uzun yürüdüm.