”kaaat helvaaa”
diye bir ses yankılandı mıydı sokakta
o vakit yapışırdım annemin yakasına
mırın kırın etse de önce
kocaman gülümserdi hevesimi görünce
laf aramızda pek yaraşırdı cömertlik
kıt kanaate alışkın ellerine
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




…Çağrılı…
..………………….kimse bilmez
.…………………. hangi yara nereye kanar
sakınmaz dağ ateşi
orman uğultusundan /
iç yüzü yaladığında alev
kızıl gözlü yılan sefere çıkar /
dokunuşu dirim /
suskusu
intihar
can yırtar bir yangından
sıvaşan istir /
aşkı tamamlar...
yazgısıyla halleşen biri
iç sesinde saklar ağrısını /
haykırır kalbindeki hayvan:
-suç ortağım ol!
acıda suç ortağım
yakında
uzakta
aşkta
ıslığımın sesi çözsün dilini…
haykırır kâğıda Likurga’da içedönüş /
zar’ına bürünür ininde çoğalan
oralı bir zaman dörtnala çağırır:
acıyla büyür kendine dolanan yılan...
Nisan 2008 (ADA Dergisi, Sayı 10, 2008)
('ZERENZE - Likurga Susları', Hayal Yay. HAZİRAN 2009, Sayfa 34)
(Naime Erlaçin)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta