Lal Kalan Dil

Benim yüreğim sakat kalmıştı,
dili yok, sessiz kalan bir yürek…

Elbette çok olmuştu
onu sakat bırakmak isteyen;
her durakta
bir parçasını almıştı.

Her yürekten biraz ıraktı,
kendine bile…

Ama sen,
sen son duraktın.
Bunu ikimiz de bilemedik…

Senin ruhun
yüreğime iyi geldi.

Elim iyileşti,
kolum iyileşti,
yaralarım kapandı birer birer…

Yalnız dilim
sana lal kaldı.

Çünkü sana gelince
sözlerim yetmedi;
yüreğim konuştu,
ben sustum.

Ve belki de
iyileşmenin en acı tarafı buydu:

Söyleyecek
çok şeyim vardı sana,
ama ağzımdan çıkan
her kelime eksik kaldı.

Çünkü bazı insanlar
yaralarını iyileştirir de
insanın söyleyeceklerini
daha da çoğaltır.

Sen benim
son durağımdın;
ben ise
varınca susmayı öğrendim.