Ey sözlerdeki sır /
Ey mahzun gönüllerin huzuru
Ey gözü yaşlı âşıkların sessiz feryadı
Ey gariplerin penâhı /
Ey mazlumların nihânı
Ey kaybolmuşların pusulası /
Ey ruhlarında benliğin gafletini taşıyanların hâkimi
Söz sende başlar,
sende meftun olur,
senden ârî olur.
Seninle olur,
senden olur,
(lâ mevcûde illâ hû)
Lâ ile başlayan hikâye;
gönüllerde huzur bulur.
Aşk ile ekilen o tohum;
kendi mezarında
Fâtiha okutur.
Yola revan olan kişi;
bir de bakar ki
attığı her adım
yine kendinedir.
Hâlimi bilmezsin, ey gönlüm!
Kandırma kendini;
aşkın bağrına kor olup düşmedikten sonra
kul olsan ne fayda?
Çoktan kül olmuşsun,
haberin yok.
Aşkın nârı ile terbiye olup da
kül olmayan,
Rab zannettiğine kul olur da
kendin bildim zanneder.
Vesselâm.
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta