İçimdeki Küskün Çocuk Şiiri - Esma Özdem ...

Üzülme
Dargın değilim sana öyle
Sandığın gibi...
İçime attım seni
Sakladım...
Bırakıp gitmedim
Feleğin çemberine!
Şimdi bir kuş gibi
Çırpınan yüreğimde
Parmaklarımın arasında
İşte avuçlarımdasın
Sıcacık
Elimin altındasın
Artık düşünme!

Öyle gittim diye üzülme uzaklara!
Şimdi çok daha yakınımdasın!
Sil gözlerinin yaşını!
İçimdeki küskün çocuk...
Ne olur ağlama, dur!
Lütfen yapma böyle!
Ne diyorum sana bak hele
Gel yanıma otur!
Şimdi biraz beni dinle!

Günlerden bir gün
Aylardan bir ay
Yıllardan bir yıl ve
Evvel zaman içindeydik.
Yer yok iken
Gök yok iken
Dünya bir su iken canım...
Elif gibi adetâ
Kandilde yanan mumun üstünde
Alevinde titreyerek duran biz idik
Sen ve ben işte öyle
Ayakta, dimdik!
Dünya kurulmadan önce biz...
Sevgilim!
İkimiz vardık!
Herkesten önce biz
Aşkın ateşinde yanmayı öğrendik!

Biliyor musun küçüğüm
Daha sonra...
Her akşam üstümüze
Ay doğmadan önce
Sana çaktırmadan
Yatağına uzanırım gizlice...
Eğilip kulağına usul usul
Ninni söylerim gecelerce...
Sırtına sarılırken canım yine
En sevdiğin masalı anlatırım.
Arada bir başını okşarım.
Uyursun yine bebekler gibi
Yüreğimin üstünde...

Farkında mısın çocuk
Gün geçtikçe
Her an, her saniye
Giderek masalsı bir hâl alıyorsun!
Efsunlu bir efsaneye dönüşüyorsun
Karanlık bir deniz gibi yüreğim
Hırçın, kabarık, fırtınalı
Korkarım bu dalga hiç dinmeyecek!
Duyuyor musun?
Yine seni seviyorum
İçimde!