Kuru Bir Kabulleniş Şiiri - Maraşlı Osman

I.
Belki
İnce bir sızının ağzından dökülen o kelimeler;
Hep o eksik cümlenin,
Hiç kurulamamış o "evet"in gölgesinde.
Bir parmak ucu mesafesinde duran ihtimallerde,

II.
​Keşke,
Geçmişin tozlu raflarına dizilmiş ağır vazolar.
Her biri kırılmaya hazır olsa,
Her biri yer çekimine inat bir sancı.
O gün "defol git hayatımdan" diyen bir ses,
Zamanın çarkında sıkışıp kalmış o kördüğüm;
Çözdükçe birbirine dolanan bir hayatın
En dilsiz itirafı.
​
III.
Ve neyse ki...
Gecenin en koyu, en dilsiz yerinde
Tüm gürültüyü boğan o büyük suskunluğum.
Omuzlarda biriken bütün yorgunluğun son durağı,
Kabullenişin soğuk ve çıplak yüzü.
"Böyle olması gerekiyordu" demenin
İç sızlatan, mağrur ve kırgın yolu.
​
IV.
İşte böyle azizim,
Belkilerle başlayıp keşkelerle büyüyen
Ve en sonunda neyselerle
Kendi kuytusuna çekilen bir ömür benimkisi.
Şimdi pencerenin önünde,
Yavaşça kayan bir gölgenin ardından
Sadece sessizliğim kalıyor;
Bir de hiç yaşanmamışlığın o ağır ve derin boşluğu.