Kürsü Şiiri - Kasım Kobakçı

Çıkarken kürsüye titrer ayaklar...
Dinlemez söylemi sağır kulaklar;
Yorgundur topluma seslenen diller...
Süzülür gözümden ıslak yanaklar.
*
Aydınlık sanılan yollar karanlık...
Günümüze dünden miras kırgınlık,
Sizlere sunacak hazinem sıfır;
Geriye kalan o koca yalnızlık.
*
Nutuklar atmaktan yoruldu sinem,
Dinleyen dostlara yetmedi çilem...
Beklenti içinde duran kitleler,
Fayda getirmiyor tükendi sürem;
*
Kahraman sanırlar öne çıkanı...
Görmezler gizlice yaşlar saçanı;
Liderlik dediler giydirdiler taç...
Affetmez mi tarih yalan katanı?
*
Sözcükler ağzımdan mermi misali...
Fırlarken sarstılar yorgun ahali;
Koşmaktan bıktım hedefler peşinde...
Dostlardan silindi şevkin meali.
*
Doğrular uğruna savaştım durdum...
Derin kederleri yürekten vurdum,
Gözlerde beliren korkunç ateşi;
Söndürmek kastıyla sular savurdum.
*
Dinleyen kitleler baştan suskunlar,
Söylenen sözlerden sonra coşkunlar...
Fırtına içimde dinmek istemez,
Vatanı satana karşı vurgunlar;
*
Hitabet sanatı dert dolu iştir...
Ruhları yıldıran çetin gidiştir;
Başarı ardında yatan çabayı...
Anlamak sadece sessiz biliştir.
*
Kelamım kalplere işlesin diye...
Yalvardım göklerden gelen sevgiye;
Çıkmadı bağıran sesimi duyan...
Şimdi yöneldim şol yüce bilgeye.
*
Gerçeği haykırmak yegane gayem...
İyilik yapmaktır paha ve payem,
Yıktım gururu çıktım boş yollara;
Yurdumu sevmektir kutlu sermayem.
*
Büyük umutlarla kürsüye çıktım,
Anlamsız kibirden tamamen bıktım...
Dertleri dökmektir niyetim size,
Ruhumu sıkan o duvarı yıktım;
*
Zalime karşı da önlere geçtim...
Kılıcı kınından hışımla çektim;
Adalet diyerek dağları aştım...
Acının suyundan ben kan kan içtim.
*
Mikrofon başında sus pus durunca...
Kalplerden sevgiye hasret dolunca;
Kapladı kırgınlık tüm benliğimi...
Güvendiğim dağın rengi solunca.
*
Hatalar yüzünden titredi sesim...
Kesildi boğazda ılık nefesim,
Acizlik faniye mahsus kuraldır;
Toprağa karışıp biter hevesim.
*
Nutuklar atarken coşar yürekler,
Barıştan yanadır asil dilekler...
Zayıfım aslında titrer ellerim,
Desteğe koşarlar güçlü bilekler;
*
Bahçemde çiçekler açsın dilerim...
Tohumu ekerken parlar gözlerim;
Riyakar dünyadan koptu yüreğim...
Sükunet içinde geçer günlerim.
*
Alkışlar koptukça sahnede durdum...
Kibrimin üstüne mühürler vurdum;
Boşa harcadım zavallı ömrümü...
Sessizce ağlayıp kendimi yordum.
*
Şiirler okudum destan misali...
Yükseldi göklere halkın celali,
Nasihat edecek gücüm tükendi;
Aydınlatmaktadır ayın hilali.
*
Kapanış yaparken sallandı eller,
Vazifem bitmiştir döküldü diller...
Sıradan nefesler tek sığınağım,
Baharı müjdeler serince yeller;
*
Tarlada ekinim büyür cefasız...
Çiçeğim açarak kokar vefasız;
Toprağı kazarak uyumak elbet...
Kabahat sayılır sanki cezasız.