Kurgular Şiiri - Celal Nergis

Burdayım, karanlık çökünce şimdi.
Nasıl geçtiği bilinmez günün sonunda,
Usul usul kapanırken gözlerim buraya gidiyorum.
Yine sensin, gerçekliğin yanından ayrılırken düşlediğim.

En çok burayı seviyorum.
Sevdiklerim, özlediklerim ve seni gördüğüm, işittiğim ve sana dokunabildiğim yeri.
Dakikalar, belki saatler geçmiş burada.
Yalnız seni dinliyorum bu özgür dünyada.

Gözlerinin içine dalıyorum.
Ama yalnız bakmak değil bu, bulutlar beni gözlerinin içine götürüyor.
Giderken bu özgür dünyanın içinde de uykuya dalıyorum.
O kadar hayali işte.

Senin gözlerine gerçekliğin yanında bakamıyorum.
Seni yanımda göremem diye, gözlerinin içine uzanamıyorum.
Bu özgür dünyamı işte bu yüzden seviyorum.
Sana erişebildiğim, gözlerine uzanabildiğim yerdeyim.

Biricik simanı ne zaman görsem,
Ne zaman güldüğünü, konuştuğunu işitsem,
Aklıma kazıyorum.
Özgür dünyama seninle her anımı götürüyorum.

Burdayım, ellerimi uzatıyorum.
Sımsıcak ellerini avucumun içine alıyorum.
Parmaklarını parmaklarımla yokluyorum.
Kıpır kıpır göğüsüm rüyamda sana dokunuyorum.

Burası benim ruyam, boğazım düğümlenmeden sana eriştiğim yerdeyim.
Korkmuyorum burda, seni, gözlerini izlerken belki de en erişilmez yerdeyim.
Burda, seninle birlikte sevdiklerim özlediklerimleyim.

Birşeyler mırıldanıyor, içtikçe şenleniyoruz.
Benim neşem senin suretinde varoluyor.
Suretine yaklaştıkça burda,
Gerçeklik, "uyan" diyor.