Karanlıkta Şiiri - Celal Nergis

Yine bir karanlıkta yazıyorum,
Elimden geleni yapmaya, düşünmemeye çalışıyorum.
Neler deniyor, neler konuşuyor, neler düşünüyorum.
Ama bir karanlık çöktüğünde yine seni görüyorum.

Yüzünün, gözünün çizgilerini silemiyorum zihnimden.
Güldüğünü düşlüyorum içim kıpır kıpır oluyor.
Ağladığını hatırlıyorum, sanki göğüsüme bir el dalıyor bastıkça basıyor.
Seni çok özlediğimi en çok bu karanlıkta fark ediyorum.

Bu karanlıkta yine yanımda olmanı istiyorum.
Uyurken yüzünü, saçlarını izlemek, nefesini duymaktan bahsediyorum.
Gün ışığında yüzüne bakamadığımdan belki de yine o geceyi düşlüyorum.
Seni çok özlüyorum, varlığın aklıma geldikçe seviniyorum.

Şu sıralar hayatıma baktığımda karanlığın ortasında yürüyorum.
Sana baktığımda pek farklı değil, hatta belki ağırlığını bilmiyorum.
Ama hep merak ediyorum.
Senin yüzünü asan, içini sıkan ne olursa onu yere çalmak istiyorum.

Bilmiyorsun, kaldı ki beni hiç düşünmüyorsun.
Ama ben seni hiç durmadan düşlüyorum.
Keşkelerim hep içimi sıkıyor.
Ama sana dair keşkelerim sanki gerçeğimmişçesine yüzümü güldürüyor.

Seni iyi ki tanıdım, bir dostum, sevdiğim oldun iyi ki.
Seninle yürümek, seni dinlemek ve gülmek seninle, yaşadığımı hatırlatıyor.
Ben senin yanında yaşıyorum.
Ancak seninleyken sevmeyi, hissetmeyi düşlüyorum.