Külün içindeki gül Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Ben aynalara hep yüzümü sordum,
O, gözlerime cemâl verdi bana.
Yüzümde ararken kaybolduğumda
Kalbimin içine yol verdi bana.

Toprağa eğildim, insan olmaya;
Toprak da alnıma hâl verdi bana.
Kibirden soyundum, adım silindi;
Adsız kalınca visâl verdi bana.

Kırıldım, döküldüm, eksildim sandım;
Her eksiğime kemâl verdi bana.
Aşk sorulmaz dedim, aşk cevap oldu;
Sözün bittiği an tel verdi bana.

Ben susmayı seçtim, ses kaçtı benden;
Susan gönlüme bin dil verdi bana.
Avucum boşaldı dünya düşünden,
Boş kalan elime el verdi bana.

Gözyaşım akmadı, içime yağdı;
Durulsun diye bir göl verdi bana.
Kanadım yorgundu, gökler uzaktı;
Uçmaya yetecek yel verdi bana.

Ecel dedikleri bir kapı imiş,
Eşikte durdum, ezel verdi bana.
Gidiş sandığım şey bir dönüş imiş,
Aslıma varmaya sal verdi bana.

Dağlar yürür müydü özlem uğruna?
Denize akan bir sel verdi bana.
Aşk ateşinde kül olan ömrüme
O, külün içinden gül verdi bana.

Kasapoğlu der ki: Ben bir hiç idim,
Hiç olan gönle kandil verdi bana.
Ateşe düştüm de kendimi bildim,
Kalbime solmaz nihâl verdi bana.