Kültürün Meşalesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski ozanlar misali, Sivas'ın yollarında,
Kerem gibi coşup, taşan duygunun kollarında,
Türküleri canlandıran, ustalar diyarında,
Unutulmamış sesleri, canlara söylemeli.
*
Tarihin hatıraları, dillenir telleriyle,
Bozkırın tam ortasında, sızlayan halleriyle,
Sazının mızraplarına, dokunan perdesiyle,
Kadim Anadolu'yu, hep yeniden dinlemeli.
*
Köy odalarında, her an söylenen manilerle,
Dilden dile dolaşan, o efsane ravilerle,
Uzak diyarlardaki, tüm sevgili fanilerle,
Yürek sızlatan acıyı, hallerden öğrenmeli.
*
Bozlakların avazında, titretirken ovayı,
Ustaların nefesinde, doldururken yuvayı,
Yörükler yola düşerek, kurarlarken obayı,
Eski kervanlarını, hep uzaktan çağırmalı.
*
Bir cura ezgisi ile, aydınlanır karanlık,
Derlemeci sorularla başlar, büyük yarenlik,
Sanki divan üzerinde, sunulur ulu hanlık,
Kadim erenlerin, yüce sesini duyurmalı.
*
Eskilerin dilinden, hep saklıyorlar maziyi,
Unutmamış belleklerde, tarihteki gaziyi,
Türküyle düğümleyerek, bağlamışlar tazıyı,
Ağıtların peşine, tez takılıp haykırmalı.
*
Kızılırmak boyunda, dilden düşen o öyküler,
Sazının perdesi ile, filizlenen türküler,
Söyleyen dudaklardan, sel dökülürken ezgiler,
Gizlenmiş besteleri, hep aydınlığa sunmalı.
*
Erzurum yaylasında, bir hoyrat okuyan adam,
Kültürün pınarı ile, damla damlatan adam,
Kırık zurna sesi ile, destan anlatan adam,
Ecdadın ninnisini, hep torunlara sunmalı.
*
Dörtlüklerin heceleri, hep dillerde gezinir,
Yüce aşık sazlarında, gizli sırlar söylenir,
Derin manalar taşarken, satırlara bezenir,
Tarihlerin kayıdından, eserleri yaymalı.
*
Son nefesi bitene dek, türküleri çığıran,
Köyün meydanlarında, o yiğitleri çağıran,
Halkın acılarını, gür nağme ile bağıran,
Kültürün meşalesi, sonsuza dek hep parlasın.