Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Eğitim...kanayan yaraların tek ilacı aslında.
Gören var mı...kaybettik de gözümüzün önündeydi halbu ki...hey eğitim neredesin? Allah Allah..nereye gitti bu ..bak bakiiym evladım şu masanın altında mı? '' Yok abi yok...masa yok ki altında olsun'''
Masa yok mu ? Okul değil mi evladım burası?
-''Okul olmasına okul abi de,,,''
--Eeeeee
-Şey bin şahidi eksik:((((
...
İşte böyle bir dünyanın içinden hala çıkammışken,
Hala düşündüğüm bir şey var;
Acaba,bu meleketin başına geçip,şan ve şöhret sahibi olan zat-ı muhteremler!!...gönülleri huzurlu uyuyobiliyorlar mı hala...son nefeslerinde bile..?
...
Saygı ve sevgilerimle.
Çok harıka yorumlanmış ve de anlamlı güzel bir çalışma.Tebrik ederim Sayın Sevinç Kavuk.
Mürsel Adıgüzel
Yaşadığımız tüm olumsuzluklara doğru teşhisler koymuşsunuz.Şiirin yarısında antolojime atma ihtiyacı hissettim.Yüreğinize sağlık.Sevgiyle kalın.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta