Bilseydin
Bir ömür nasıl sığar tek bir vedaya
Nasıl çöker gökyüzü bir çift gözün ardından.
Ben seni kaybetmedim yalnızca
Bir memleket yıkıldı sol yanımdan.
Adını andım, sustu bütün mevsimler
Güller kendi dikenine ağladı
Sen gittin
Bir tek ben değil
Beni sana getiren bütün yollar karardı
Ey ömrümün en güzel yarım kalışı
Ey kalbimde hükmü bitmeyen ferman
Hangi denize döksem bu hasreti
Kıyısına yine sen vuruyorsun
Ben hangi limana sığınsam
Kendi enkazımda boğuluyorum.
Bir gece düşün, sabahı sürgüne gönderilmiş,
Bir gül düşün, kokusu dalında yetim.
Öyle bir yokluğa bıraktın ki beni
Artık kendime bile geç kalmış gibiyim.
Ne zaman bir yıldız kaysa gökyüzünden
Biraz daha eksiliyor içimdeki âlem.
Seninle başlamıştı bütün güzel şeyler
Şimdi hangi güzelliğe baksam
Yüzünde bir cenaze sessizliği görüyorum.
Ve bilseydin
Senden sonra kaç kere öldüğümü
Kaç kere kendi küllerimden doğrulduğumu
Anlardın
Benim senden önce de bir ömrüm vardı
Ama senden sonra
Yaşadığım hiçbir gün
Hayatta olduğuma inanmadı.
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta