Kül Olurum Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kör bir yangının rahminde tutuştukça zamanın dumanlı sayfaları
Avuçlarımda biriken korlar dağılır kül rengi vadilerin üzerine
Bir semender gibi süzülürüm arzunun ve kederin amansız ocağına
Dokunduğum her hayal savrulur rüzgarın serin ve dilsiz koynunda
Gözlerinin kıvılcımıyla tutuşur bağrım, yapayalnız kül olurum

Sessizlik çökerken efsunlu sarayların yıkılmış surlarına usulca
İçimdeki sarmaşıklar erir nar kırmızısı bir tutkunun kollarında
Bir kentin çöküşünü izler gibiyim benliğimin dumanlı aynasında
Varlığın ve yokluğun ötesindeki saklı bir mabet fısıldar adını
Kendi yangınında kavrulan bir adak gibi ağır ağır kül olurum

Zamanın bakır kadehinden süzülen bu köz renkli kehanet
Sarmalar bütün hücrelerimi gecenin zifiri ve mühürlü bağrında
Kırılan mühürlerin arasından sızan alevler yutar geçmişimi
Savrulan her zerre kibri söküp atar ruhumun derin katlarından
Sonsuz bir teslimiyetin kucağında savrularak kül olurum

Yıldızların söndüğü o ıssız ve göksel uçurumun eşiğinde
Bir nehir gibi akar bakışlarından dökülen efsunlu kıvılcımlar
Prangalarından kurtulan bir kuş gibi havalanır içimdeki sızı
Körüklenen bu yangının ateşinde erir mekânın dumanlı sınırları
Kırık iklimlerin bağrında sönmeyen korlarla bütünüyle kül olurum

Rüzgarın serin kolları toplarken toprağa dökülen tozlarımı
Gecenin ipek örtüsüne kazınır ebedi bir vuslatın amansız izi
Güneşin bağrında süzülen bir çiğ tanesi gibi kaybolur varlığım
Suskunluğun kuytu avlularında yankılanır o son ve mukaddes seda
Aşkın mağrur tahtında yanıp tutuşarak sonsuza dek kül olurum