Eksik kaldı cümleler,
Son noktayı sen koydun.
Ben virgüllerle süründüm,
Sen tek satırda kayboldun.
Duvarlara yasladım paramparça düşlerimi.
Aynalar bile tanımaz oldu yorgun gözlerimi.
Saat üçü bulurken şehir bana uzak.
Dün gece seni anlattım sokak lambalarına.
Adını sil dediler; elim titredi, sustum.
Bazı isimler kazınır kalbin tüm hatlarına.
Giden sen miydin,
Yoksa ben mi eksildim?
Bulamazsın beni,
Gitsen de yıldızların izinde.
Bir fotoğraf,
Eski bir şarkı,
Bir kahve kokusu...
İnsan bazen yıllarca yaşar,
Tek bir anın gölgesinde.
Ne öfkem kaldı artık,
Ne de hesap soracak gücüm.
Sadece öğrendim;
En ağır yükümmüş söylenmemiş sözüm.
Kül kokan geceler yeniden çöker üstüme,
Adını taşır rüzgâr, iner en derine.
Gülüşün kaldı yalnızca solmuş bir karede,
Ben hâlâ buradayım;
Gelsene kalbime.
Kaybettim sandığım her şey,
Beni olgunlaştırmış meğer.
Acılar bazen insanın en iyi öğretmenidir, derler.
Bugün aynaya baktım,
Gözlerim başka konuştu.
Yıkılan her duvarın ardında
Yeni bir yol oluştu.
Kül kokan geceler,
Yeniden çöker üstüme,
Kalbim suskunluğu öğrendi,
Ağır cümlelerle.
Bir gün döner misin diye
Beklemem artık,
Çünkü en büyük ayrılık,
İnsanın kendi içinde.
Artık peşinde değil,
Kendi düşlerimin izindeyim.
Kırık kanatlarımla bile gökyüzüne yükseldim.
Sen bir hikâyeydin,
Ben ise kapanmayan bir sayfa.
Kalemim kanadıkça dönüştü,
Bütün yaralarım sanata.
Kül kokan geceler artık beni yakmıyor.
İçimdeki çocuk eskisi gibi bakmıyor.
Her son, yeni bir başlangıçtır kaderime.
Ben küllerimden doğdum,
Yenilmedim kendime.
Nisan / 2014
Kayıt Tarihi : 13.08.2026 22:13:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
