Kül Şiiri - Zeynep Beşen

Bir güneş yağmuruna tutuluyorum
Senin gölgeni terk ederek.
Ve anladım ki ;
Senin gölgen daha yakıcı imiş.
Güldüm bu duruma,
Senin gölgen daha yakıcı imiş.
Ben mi görmedim bunu?
Yoksa olduğum yerleri yanlış mı anladım?
Ama teşekkür ederek aşka ?
Yaşadım bu dünya boyunca seni.
Sonra o(aşk ) bizi ,
Sonra o(aşk) ikimizi terk edince.
Yani ,sen susunca .
Ben bir başıma bulunca kendimi ,
Ardı ardına bir ömür boyunda ,
Uyandım belki de ,
Değil di bu aşk!
Değilmiş bu aşk !
Gece ay vurunca gözlerime ,
Sular birikince göz uçlarıma,
Ve bakınca ellerime!
Orada olmadığını görünce işte ,
Uyandım belki de kendi düşüm den.
Zor olsa da kendimi ikna etmem.
Ama oldu işte,
Değilmiş bu aşk .
Ve teşekkür ederek aşka.
Savurdum küllerini,
Denizi olmayan topraklara.