Kül Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

kum taneleri kadar acım var
saymaya kalkma
bitmez

bir sahilim belki
dalgalar gelir
vurur
çekilir
bende köpürür

tan vaktinde batan bir güneşim var
evet
batmayı da öğrendim
doğmayı da

gecelerimde yıldızlar
sabahlarımda aynı güneş
ama
güneş bana vurdukça
ben yanarım

ben yandıkça
insanlarım yanar
bunu inkâr etmiyorum

kışlarım var
sert
acımasız
ayazımda hastalanırlar

hasta olmamak için
bana yaklaşırlar
ısınmak adına
beni yakarlar

Isınmak için yaktıkları şeyin
kendileri olduğunu geç anladılar.