Köze Benzersin Şiiri - Andelip Mehmet

Suçunu bastırıp ele kızarken,
Fer’i, nuru sönmüş göze benzersin.
Arkadan fitneyle kuyu kazarken,
İçten içe yanmış köze benzersin.

Ahlaktan, namustan, ardan laf eden,
Girdiği meclise sanki lutfeden.
Doğrudan kaçınıp her gün küfreden,
Astarı yırtılmış yüze benzersin.

Zannedersin kardır yanına kalan,
Münafık huyuyla payını alan,
Deryadan çıkıp ta çamura dalan,
Rotası olmayan ize benzersin.

Garibe kibirli gözle bakarken,
Yalan tarlasında gönül yıkarken,
Kıraç topraklara tohum ekerken,
Savrulup kaybolan toza benzersin.

Kaçmadın nefretten, kinden, çamurdan,
Yoğruldun şimdi hep aynı hamurdan,
Yüzüne tükürsen sanır yağmurdan,
Yaprağı savuran güze benzersin.

İnsanın kelamı olur mu yersiz?
Edepsiz, hayasız, gezerken arsız.
Geceyi bırakıp ışıksız, nursuz,
Havada yok olan söze benzersin.