İnsan değil bu toplumda,
Yeri var ki korkun ondan.
Korunurum korktuğumda,
Biri var ki korkun ondan.
İyiye cephe alıyor,
Belden aşağı dalıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sayın Mustafa Bay, katkınız ve değerlendirmeniz için teşekkür eder, esenlik dilerim.
Hikaye
"Yaygın" artık!
Onlardan korunmak neredeyse imkansız!
İşin garibi,
"Yollarda" onlar
Sanalda onlar
Sokakta onlar!
Önlem mi, YOK!
Sanki "yesinler birbirini" isteniyor!
Trafikte
Sokakta
"Sırada"
Sanalda!
Utanmayı unuttuğumuzdan beri
"CAMIZ" kalmadı ortalıkta,
"Derisinden" ötürü!
Tebrikler teşhis eden şiire Nevzat Bey...
Sayın Mustafa Bay, katkınız ve değerlendirmeniz için teşekkür eder, esenlik dilerim.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta