Korkularımın her biri,
Kanlı bir kılıcın soğuk keskinliğiyle,
Birer birer ölüyor.
Söylenen her şey boş geliyor,
Tek gerçek,
Sen ve kulaklarımda boğulan rüzgarın sesi.
Hayata gözlerini yeni açmış bebek gibiyim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta