Burnumda hiç eskimeyen bir aşk kokusu.
Uykumun derinliklerinde bağırıyor,
Çamura saplanmış gözlerinin rengi.
Geceler çok uzun buralarda.
Gündüzler ise utangaç bir sessizliğin içinde.
Kavurup atıyor susuzluğun masumiyetini.
Bir mülteci gözü var uzaklarda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta